28-02-06

Oef... (+ Verhuisverhaal DEEL3)

ze zijn er

Om eerlijk te zijn ben ik toch opgelucht. Dit was echt geen goed moment...

En nu... verder met het verhuis verhaal:

Woendsdag 15/02/2006: terug aan het werk, met heel veel tegenzin. Heel erg moe rijd ik 's avonds eerst langs mijn moeder om (nog maar eens) een lading kleding op te pikken. Daarna zou ik naar de winkel en de doe-het-zelf zaak rijden, maar op de parking van de winkel raakte ik niet uit de auto, ik barste gewoon in tranen uit. Ik had een rotdag op het werk, en ik was zo ontzettend moe! Ik ben maar naar huis gereden, waar schatje verbaasd de deur opentrok. Hij zag meteen dat er iets mis was en liet me rustig mijn verhaal doen.

Hij hielp mij eraan te herinneren dat ik er niet alleen voor sta en dat hij er ook nog is om te helpen.  Dat was ik effe vergeten.

De dag erna ging het al veel beter, en vrijdag was de week al om. Vrijdagavond hadden we de kameraden uitgenodigd om er ene te komen drinken, als soort housewarming. Het was heel gezellig, maar ook heel laat. Te laat, achteraf gezien. Zaterdag ben ik dus ziek geworden. Tegen de 40°C koorts, een zware kop, en hoest,...

Maandag wilde ik toch persé gaan werken, maar na amper 2 uurtjes ben ik naar de dokter gereden. Oververmoeidheid + een ontsteking van de luchtwegen luidde het. Normaal is mijn huisdokter helemaal niet kwistig met ziektebriefjes, en ziektedagen, en ben je na een dag of 3 meestal wel terug aan de slag, maar nu schreef hij prompt een hele week thuis voor. En antibiotica...

Om heel eerlijk te zijn, die week thuis heeft me heel veel deugd gedaan. Ik ben ondertussen bijgeslapen, uitgerust, gesetteld, veel rustiger, ontspannender... you get the point...

 

 

15:04 Gepost door C-ke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.