24-08-05

Zwanger...

Ik dacht net aan iets wat ik jullie nog niet verteld heb. Er is weer een goede vriendin van mij zwanger. Weer... omdat het net een jaar geleden is dat er een andere goede vriendin zwanger was. Die is dit jaar in januari bevallen, en de andere moet in maart volgend jaar bevallen. Ik vind het super voor haar. Zij is nog maar in april met de pil gestopt en in juni was het al van dat!
Een jaar of vijf geleden moest ik niks weten van kinderen. Als er in de familie een baby geboren werd, weigerde ik resoluut om hem eens vast te houden. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat toen een van mijn neefjes geboren was, ik hem wel heb vastgehouden (ik was toen 10) en hij begon toen hartverscheurend te huilen. Ik heb toen gewoon een schrik gepakt!
Maar, de laatste jaren is het stilletjes beginnen te veranderen, en tegenwoordig smelt ik bij de aanschouwing van zo'n klein, schattig boeleke.
Toen die vriendin die in januari bevallen was, een babyborrel gaf, duwde ze me plots haar baby in mijn armen. Daar stond ik. Eerst helemaal verstijfd van angst maar dan smolt ik...
Toch vreemd dat je op een paar jaar tijd helemaal van gedachte kan veranderen in die dingen.
Dus, in maart is het weer zover, dan is vriendin nummer twee ook al mama... Who's next...?

14:48 Gepost door C-ke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

och, ik mag daar nog niet aan denken dat mijn vriendinnen daar aan beginnen :s

Gepost door: Anne | 24-08-05

Next is...you Onthou mijn woorden, de volgende ben jij die zwanger is.:-) Ik herken
mezelf volledig in jou, heb ook heel lang niets van kleintjes moeten
weten en op een dag, ik was toen bijna 20 overviel dat gevoel mij en
ik moest er alsmaar meer en meer aan denken en het gevoel was
zo sterk dat ik stopte met mijn pil en je gelooft het nooit, het was
onmiddelijk raak. Ik moet toegeven dat het raar deed en ik plots wel
overvallen werd door angst want ook al verlangde ik er naar, mentaal
had ik de kans niet gehad om ernaartoe te leven, en plots realiseerde
ik mij dat mijn leven drastisch zou veranderen, gedaan met de
vrijheid, nooit meer de deur achter je kunnen toetrekken wanneer
je het wil... Natuurlijk die gevoelens waren maar tijdelijk, dan gingen
die gevoelens al vlugger over 'ga ik dat wel aankunnen? En wat als het
ziek is? Of wat als...?' Zovele vragen en angsten die je hebt bij
een eerste. Het zijn normale gevoelens en je moet jezelf op zo'n
momenten voorhouden; hoe hebben al die andere mama's dat gedaan?
En inderdaad toen ik bevallen was wees alles zichzelf uit, je voelt
alles heel goed aan als er iets mis is ofzo. Natuurlijk maak je wel
eens fouten en krijg je tegenstrijdige raadgevingen wat eten enzo
betreft, maar het belangrijkste is dat je je niet teveel laat
beïnvloeden door iedereen maar je hart volgt want jij weet nog altijd
wat het beste is voor je kindje en ben je mis...dan doe je het de
volgende keer anders, iedere nieuwe mama maakt wel eens foutjes
en t'is uit foutjes waar je moet uit leren. :-)

Ik denk dat momenteel de verleiding om te stoppen met je pil heel
groot is, maar realiseer je dat het heel snel kan gaan...en als je
eerst nog eens een paar maandjes wilt genieten van jullie nieuw
leven samen dan is het misschien beter dat je nog een paar maandjes
tanden bijt...ook al is het wellicht niet gemakkelijk.. (heb het ook
allemaal meegemaakt) :-) xxx

Gepost door: Lara | 24-08-05

De commentaren zijn gesloten.